وش هاي رسمي آناليز، منتشر شده توسط انجمن شيميدانان تحليلگر رسمي تشريح شده اند [22]. روال کار به اختصار در زير توضيح داده مي شود [17].

جدول (3ـ4) ترکيب دسته ها در آناليز تقريبي غذا هاي توليدي کارخانه هاي آبزيان
دسته ترکيب
آب آب
پروتئين خام اسيد آمينه هاي ضروري/ اسيد آمينه هاي غير ضروري/ اسيد آمينه
آزاد،آمين ها، اسيد هاي نوکلئيک (همه ترکيبات نيتروژن دار)
عصاره اتري تري گليسريد ها/ فسفوليپيد ها/ استرول ها/ ويتامين هاي محلول در
چربي/ ليپيد هاي متفرقه (موم ها، اسپينگوميلين و …)
فيبر خام پلي ساکاريد هاي نامحلول (سلولز، همي سلولز، کيتين)
عصاره عاري از نيتروژن مونوساکاريد ها/ اليگوساکاريد ها/ ساکاريد هاي محلول/ ويتامين هاي
محلول در آب
خاکستر عناصر ضروري/ عناصر غير ضروري/ مواد سمي

ـ تعيين رطوبت
مقدار آب موجود در هر يک از جيره هاي غذايي با خشک کردن نمونه در يک آون، تا رسيدن به وزن ثابت تعيين گرديد. تفاوت ميان وزن اوليه نمونه و وزن نمونه پس از خشک شدن، وزن آب نمونه بود. روش رسمي آناليز براي خشک شدن در يک آون خلاء 5 ساعت در دماي 95 تا 100 درجه سلسيوس (سانتي گراد) يا 2 ساعت در دماي 135 درجه سلسيوس (سانتي گراد) است. اگر قرار باشد محاسبه عصاره اتري (چربي) روي اين نمونه انجام شود، نبايد روش ديگري بهکار برده شود. در اين دماها، اسيدهاي چرب فرار و ساير مواد خشک ميشوند، که باعث ميگردد درصد واقعي ليپيد خام در نمونه تعيين نشود. براي نمونههاي حاوي مقادير محسوس از چنين موادي، استفاده از دماي پايين تر براي افزايش مدت زمان خشک شدن لازم است [17 و 22].
(3ـ1)

ـ پروتئين خام44
پروتئين خام جيرههاي غذايي طبق روال معمول توسط اندازهگيري مقدار نيتروژن هر نمونه، يا از طريق فرايند مرطوب (کجلدال) يا به وسيله انبساط حرارتي يا ساير روش ها تعيين مي شود. مقدار پروتئين از طريق ضرب کردن مقدار نيتروژن با يک ضريب تبديل محاسبه مي شود. به طور متوسط، پروتئينها حاوي 16 درصد نيتروژن هستند، بنابراين براي محاسبه مقدار پروتئين، مقدار نيتروژن در عدد 25/6 () ضرب مي شود. مقدار واقعي نيتروژن موجود در پروتئين هاي به کار برده شده در جيره ها از 15 تا 19 درصد تغيير مي کند. با اين وجود، استفاده از عدد 25/6 به عنوان يک ضريب تبديل نتيجهاي ميدهد که به ميزان کافي براي اکثر کاربردهاي غذايي دقيق است. مشکل احتمالي در اين روش اين است که نيتروژن غير پروتئيني، مانند اوره در بافت برخي از ماهيان مثل: الاسموبرانش و در کيتين سخت پوستان، پروتئين به شمار مي رود و مقدار واقعي پروتئين را در ترکيبات غذايي مشخص افزايش خواهد داد. براي نيتروژن غير پروتئيني در چنين ترکيباتي بايد اصلاحيهاي در نظر گرفته شود [17 و 22]. براي تعيين پروتئين، مقدار ازت بدست آمده، درضريب ويژه پروتئين 25/6 ضرب شد:
(3ـ2)
درصد پروتئين = 25/6 ×N

3ـ2ـ2ـ2 آزمون شيميايي کيفيت پروتئين
ـ نيتروژن فرار کل45:
مقدار مشخصي از نمونه هموژن شده در داخل بالن ويژه کجلدال قرار داده، مقدار 2 گرم پودر اکسيد منيزم و 300 سانتيمتر مکعب آب مقطر و يک عدد پرل شيشهاي به آن اضافه و سپس منضمات دستگاه تقطير را به بالن متصل و شير آب سرد باز شد. در ظرف گيرنده مقدار 5 تا 10 سانتيمتر مکعب اسيدبوريک 2 درصد همراه با چند قطره معرف ريخته و زير مبرد قرار داده شد، به طوريکه انتهاي مبرد در محلول قرار گيرد. به بالن حرارت داده شد و از هنگام جوشيدن و شروع تقطير مدت 25 دقيقه تقطير ادامه يافت، بنحوي که حجم تقطير تقريباً به 150
سانتيمتر مکعب رسيد. حاصل تقطير توسط محلول اسيد سولفوريک 1/0 نرمال تا ايجاد رنگ قرمز تيتر گرديد. براي محاسبه مواد ازته فرار (TVB-N) بر حسب ميلي گرم در صد گرم گوشت ماهي از معادله زير استفاده شد [23].
(3ـ3)

کيفيت آرد و يا پودر ماهي مورد استفاده در غذاي اکسترود تحت تاثير درجه فساد مواد خام استفاده شده براي توليد آن مي باشد. آرد ماهي توليدي از ماهي تازه صيد شده ارزش تغذيهاي بالاتري نسبت به آرد ماهي حاصل از ماهيان فاسد دارد [24]. هم نيتروژن فرار کل و هم آمونياک ـ نيتروژن مقاديري هستند که براي تعيين تازگي مواد خام به کار برده شده در درست کردن آرد ماهي، از آن ها استفاده مي شود. به دليل اين که هر دو فرار هستند، در طول خشک کردن آرد ماهي از دست مي روند. با اين وجود، معمولا اين آزمون ها براي تخمين کيفيت آرد ماهي خشک شده به کار برده ميشوند. در تفسير چنين مقاديري بايد دقت شود، چون مقادير پايين براي آرد ماهي کيفيت تغذيهاي آن را به درستي اندازه گيري نميکنند. نيتروژن فرار کل، گاهي باز فرار کل (TVN) ناميده مي شود که مقدار آن بر حسب ميلي گرم در صد گرم غذا بيان مي گردد . آمونياک ـ نيتروژن و نيتروژن فرار کل به وسيله دستگاههاي تقطير کجلدال اندازه گيري مي شوند [17 و 25].

ـ ليپيد خام46
ليپيد خام شامل مواد محلول در چربي موجود در يک نمونه مي باشد که با يک حلال غير قطبي، مانند پتروليوم اتر، کلروفرم و يا Super critical Co2 استخراج مي شود. با استفاده از دستگاه استخراج سوکسله يا گلد فيچ، نمونه خشک توسط يک حلال داغ عصاره گيري مي شود. ساير حلالهاي کمتر انفجاري، مانند متيلن کلريد، به جاي اتر به کار برده مي شوند. پس از عصاره گيري، حلال تبخير مي شود و ماده استخراج شده توزين مي گردد. اين روش از کم دقت ترين روشهاي آناليز تقريبي است. حلالها، آن طور که انتظار ميرود همه ليپيد را از نمونه بر نميدارند. مقاديري از فسفوليپيد ها و ليپوپروتئين ها باقي مي مانند. ساير ترکيبات غيرپروتئيني مانند ويتامين هاي محلول در چربي و استرول ها، استخراج مي شوند و به عنوان ليپيد خام به حساب مي آيند. براي به دست آوردن مقدار کلي ليپيد پلت هاي اکسترود، بايد هيدروليز اسيدي قبل از استخراج حلال قرار بگيرد، زيرا بخشي از ليپيد در پلتها وجود دارد [9، 17، 22، 26].
(3ـ4)

3ـ2ـ2ـ3 آزمون شيميايي کيفيت چربي
ـ ارزش پراکسيد47:
10 گرم از نمونه درون يک ارلن ماير 250 ميلي ليتري ريخته و به آن 2 گرم شن و 20 گرم سولفات سديم افزوده و کاملاً مخلوط گرديد. بعد از تبخير رطوبت، به همراه 20 سانتيمتر مکعب از حلال اتردوپترول پر شده و به مدت 24 ساعت در تاريکي قرار گرفت. روز بعد محلول را صاف کرده و محلول صاف شده را داخل بالن سوکسله که قبلاً توزين شده بود ريخته و در دستگاه روتاري قرار داديم. در نتيجه حلالها جدا شده و چربي، باقي مانده به همراه بالن دوباره توزين شد و از تفاوت وزن بالن خالي و بالن همراه با نمونه چربي، مقدار چربي بدست آمد. سپس 5 گرم چربي استخراج شده در يک ارلن 250 ميلي ليتري در بدار دقيقاً توزين و مقدار 30 ميلي ليتر اسيداستيک و کلروفرم که قبلاً مخلوط شده بودند به آن افزوده و به مقدار 5/0 سانتيمتر مکعب محلول نشاسته 1 درصد به آن اضافه شد و توسط تيوسولفات سديم 1/0 نرمال تا بيرنگ شدن کامل تيتر گرديد. مقدار پراکسيد چربي بر حسب ميلي اکي والان پراکسيد در 1000 گرم چربي از رابطه (3ـ5) بدست آمد [23].
(3ـ5)

ارزيابي پراکسيد، اندازهگيري توليدات مراحل اوليه اکسيداسيون ليپيد ميباشد. روش هاي مختلفي براي تعيين ميزان پراکسيد وجود دارد. مقادير آن بر مبناي ميلي اکي والان پراکسيد در هر 1000 گرم نمونه بيان مي شوند. پس از اينکه آزمون محصولات واسطه اکسيداسيون را اندازه گيري مي کند، ميزان آن ها در مراحل اوليه بالا مي روند و در مراحل بعدي نزول مي کنند. براي روغن هرينگ تازه ارزش پراکسيد 6 گزارش شده است [17].
ـ فيبر خام48
فيبر خام به موادي در داخل غذا گفته مي شود که پس از جوشاندن نمونه در يک اسيد ضعيف و سپس در يک باز ضعيف، باقي مي مانند؛ منهاي باقي مانده مواد معدني (خاکستر). کربوهيدرات هايي که با اين روش از نمونه خارج مي شوند، توسط يک جانور نيز قابل هضم مي باشند و آن ها که باقي مي مانند از مجموعه کربوهيدراتهايي هستند که غيرقابل هضم مي باشند. با توجه به طيف گسترده قابليت هضم کربوهيدرات ها در گونه هاي مختلف ماهيان، فايده اين روش براي ماهيان متفاوت است. با اين وجود نتايج حاصل، مقداري از ترکيب خوراک، و مبنايي براي مقايسه مواد تشکيل دهنده خوراک و جيره هاي غذايي تکميلي را به دست مي دهند. بافت ماهيان حاوي فيبر خام نمي باشد، بنابراين اين آناليز از آناليز تقريبي ماهيان حذف شده است. اما در حال حاضر به جهت استفاده از ترکيبات گياهي و جايگزين کردن آن به جاي ترکيبات جانوري مقدار فيبر گياهي در غذاهاي توليد خارج از حد استاندارد است و به همين جهت در اندازه گيريها آمده است [17].
ـ خاکستر49
مواد غيرآلي که پس از حرارت دادن يک نمونه در دماي 600 درجه سانتي گراد باقي مي مانند خاکستر محسوب ميشوند. اين دما براي سوزاندن مواد آلي موجود در يک نمونه کافي است. اگر نمونه براي آناليز مواد معدني استفاده شود، معمولا دمايي کمي پايينتر از حد احتراق (550 درجه سانتي گراد) براي جلوگيري از فقدان ترکيبات فرار مشخص به کار برده مي شود [17 و 22].
(3ـ6)

ـ عصاره عاري از نيتروژن50
اين دسته از ترکيبات شامل قندهاي ساده، قند هاي مرکب، و پلي ساکاريد هاي محلول، مانند نشاسته مي باشد. عصاره عاري از نيتروژن به طور مستقيم تعيين نمي شود، اما تقريبا مقدار يا درصدي است که از کسر ساير دسته ها از 100 باقي مي ماند [17].
(3ـ7)
NFE=100- (Crude protein+Crude lipide +Ash+fiber +Moister)

3ـ2ـ2ـ4 آزمايشات ميکروبي
ـ شمارش کلي باکتريها51
به منظور شمارش کلي باکتري ها در تيمارهاي مختلف از روش استاندارد ملي ايران (شماره 1-8923 )، استفاده
شد. جهت شمارش هاي ميکروبي، تهيه رقتهاي اعشاري ضروري است. اولين رقت، رقت يک دهم مي باشد که به صورت1-10 نشان داده ميشود. براي تهيه رقت يک دهم حدود 10 گرم از نمونه غذاي اکسترود آبزيان (ماهي) توزين و خرد شد. آنگاه 90 ميلي ليتر محلول رقيق کننده مناسب به آن افزوده شد. بدين ترتيب مخلوطي يکنواخت از نمونه با رقت يک دهم به دست آمد. جهت رقيق کردن اين نمونه، به تعداد لازم لوله هاي حاوي 9 ميلي ليتر مايع رقيق کننده را به ترتيب با 01/0 ، 001/0 ، 0001/0 و 000 مشخص کرده سپس با کمک يک پيپت يک ميلي ليتري سترون، يک ميلي ليتر از رقت 1/0 برداشته و به اولين لوله حاوي مايع رقيق کننده که با 01/0 مشخص شده بود، افزوده شد. لوله رقت 01/0 خوب تکان داده شد و سپس توسط يک پيپت يک ميلي ليتري ديگر، يک ميلي ليتر از آن به لوله حاوي محلول رقيق کننده که روي آن 001/0 نوشته شده بود، افزوده شد و به همين ترتيب عمل رقيق کردن ادامه يافت . بايد در نظر داشت که هر پيپت فقط در يک رقت فرو رود و هرگز با رقتهاي ديگر تماس پيدا نکند. کليه عمليات بالا بايد در کنار شعله و با رعايت شرايط ستروني انجام گيرد. محلول رقيق کننده مورد استفاده پپتون واتر بود. روش کشت دادن در اين آزمايش، روش PCA52 بود. در اين روش يک ليتر آب مقطر افزوده و حرارت داده شد تا به جوش آيد سپس در دماي 121 درجه سانتيگراد به مدت 15 دقيقه سترون شد. توسط يک پيپت يک ميلي ليتري، يک ميلي ليتر از رقيق ترين محلول آماده شد. مثلاً رقت 1-10 را برداشته و به ظرف پتري سترون انتقال داده شد. سپس همان پيپت د

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید